Terwijl de meeste mensen op hun 91e liever een rustige middag op het terras doorbrengen, staat Dale Sanders alweer maandenlang met een rugzak van 8 kilo op de Appalachian Trail. Zijn bijnaam, "Greybeard", is inmiddels net zo bekend als de trail zelf onder thru-hikers in de Verenigde Staten. Op 6 september 2025 vertrok hij, negentig jaar oud, om voor de tweede keer de langste bekende wandeltocht van Amerika te voltooien: 3.540 kilometer van Georgia naar Maine.
Een record dat hij eerder al had
Sanders liep de Appalachian Trail voor het eerst in 2017, op 82-jarige leeftijd, en werd toen de oudste persoon die de volledige route in één seizoen aflegde. Vier jaar later nam zijn goede vriend MJ "Nimblewill Nomad" Eberhart dat record over, met een thru-hike op zijn 83e. Sindsdien wisselen de twee elkaar zo'n beetje af als houders van de titel oudste thru-hiker, een rivaliteit die eerder op vriendschap lijkt dan op competitie.
Nu wil Sanders de titel dus terug. Hij begon vorig najaar met het zuidelijke stuk naar Springer Mountain in Georgia, legde de tocht stil tijdens de winter en pakte de draad in april 2026 weer op richting het traditionele eindpunt op Mount Katahdin in Maine. Voor een officiële erkenning als thru-hike moet de hele route binnen 365 dagen vanaf de startdatum worden afgelegd, dus de klok tikt door richting september 2026.
Twaalf mijl per dag, elke dag opnieuw
Wat opvalt aan Sanders' aanpak is hoe weinig spectaculair zijn tempo eigenlijk is. Hij loopt gemiddeld 12 tot 13 mijl per dag, zo'n 19 tot 21 kilometer, met ongeveer één rustdag per week. Dat is geen record-jagend tempo zoals je bij speedhikers ziet, eerder een vol te houden ritme dat past bij iemand die weet dat het lichaam op zijn 91e andere grenzen kent dan op zijn 30e. Juist die consistentie is wat outdoor-experts fascinerend vinden: niet de snelheid, maar het feit dat hij dag in dag uit blijft doorlopen, door regen, hitte en de eenzaamheid van weken zonder bereik.
Voor wie zelf met een meerdaagse tocht speelt, is dat een les op zich. De verleiding om in de eerste dagen te veel kilometers te maken is groot, maar wie een lange afstand wil volhouden, doet er goed aan om vroeg een tempo te kiezen dat over weken vol te houden is in plaats van over dagen.
Waarom dit soort tochten steeds meer mensen trekken
De Appalachian Trail is al decennia een van de populairste long-distance trails ter wereld, maar het aantal thru-hikers groeit al jaren gestaag door. Waar de trail ooit vooral het domein was van twintigers die tussen studie en carrière een gat namen, zie je inmiddels een veel bredere groep: gepensioneerden, mensen die hun leven na een burn-out heroverwegen, en dus ook negentigers zoals Sanders. Wat hen bindt is minder de wens om een record te breken en meer het idee dat een lichamelijke uitdaging van weken tot maanden iets teweegbrengt dat een weekendje wandelen niet kan.
Voor Nederlandse avonturiers is de Appalachian Trail zelf lastig te combineren met een normale vakantie, alleen al vanwege de duur. Wie toch iets van dat gevoel wil proeven, kan dichter bij huis beginnen. Overweeg je een meerdaagse tocht met overnachtingen in de natuur, dan is het slim om je eerst te verdiepen in waar je in Nederland legaal mag overnachten, voordat je aan een langere route begint.
Wat je nodig hebt voor een tocht van weken
Een tocht als die van Sanders stelt andere eisen aan je uitrusting dan een dagwandeling. Gewicht wordt over honderden kilometers een factor die je enkels en knieën direct voelen, dus thru-hikers besteden veel aandacht aan het uitkiezen van een rugzak die precies bij je lichaamsbouw en tochtduur past. Ook verlichting is geen bijzaak: wie 's ochtends voor zonsopgang vertrekt om de hitte van de dag voor te blijven, heeft een betrouwbare hoofdlamp nodig die het weken volhoudt zonder dat je constant batterijen hoeft te vervangen.
Sanders zelf staat erom bekend minimalistisch te pakken. Geen overbodige gadgets, geen extra kleding voor het geval dat, maar een uitgebalanceerde set spullen die hij al jaren test en aanpast. Dat is precies waar veel beginnende thru-hikers de mist ingaan: ze pakken voor elk scenario een oplossing in en dragen daardoor een rugzak die na drie weken hun grootste vijand is geworden.
Wat dit verhaal je leert over eigen grenzen
Het makkelijkste is om Sanders' tocht af te doen als een curiositeit, een negentigjarige die nog even iets wil bewijzen. Maar wie zijn aanpak bekijkt, ziet vooral iemand die zijn eigen lichaam kent en zijn plan daarop afstemt in plaats van op een schema dat voor een dertigjarige is bedacht. Hij rust wanneer dat nodig is, hij pauzeert een hele winter als de omstandigheden daar om vragen, en hij loopt een tempo dat hij morgen weer aankan.
Dat is misschien wel de nuttigste les voor iedereen die met een eigen avontuur speelt, van een weekend wildkamperen tot een tocht van weken: niet het record of de kilometers per dag bepalen of een avontuur slaagt, maar of je het ritme volhoudt tot het einde. Sanders verwacht ergens in september bij Mount Katahdin aan te komen. Of hij het record daadwerkelijk terugpakt van zijn vriend Eberhart, weet niemand zeker, maar onderweg is hij allang gaan lopen om een andere reden.